Academielaan 5, 5037ET Tilburg
bestuurdemeet@hotmail.com

Parijs-Tilburg: een nabeschouwing door Henri van Winkoop

Studenten wielrennen & mountainbiken

Parijs-Tilburg: een nabeschouwing door Henri van Winkoop

Parijs-Tilburg 2014

Vrijdagavond 5 juli, dat was de datum die bij iedereen onderstreept in de zakagenda stond.
Parijs-Tilburg, een gevecht tegen vermoeidheid, regen, slaap, pijntjes en andere ongemakken.
Pijn is tijdelijk, roem eeuwig. Eeuwig in ons geval misschien niet maar dat maakte de prestatie
zeker niet minder mooi.
 
Na een heftige voorbereiding van de deelnemer en de commissie mochten we vrijdagochtend
dan toch de brommer aantrappen richting de stad van de liefde. Hier arriveerden wij rond vijf
uur en nadat iedereen zijn plekje in de mobiele toko’s had veroverd, was het tijd om aan het
avondmaal te beginnen. Zoals het een goede wielervereniging betaamt, was dit uiteraard een
gerecht met veel koolhydraten.
 
De spaghetti vond gretig aftrek en het gevecht om de saus was zowaar nog groter. Helaas
vond de grootste vreetzak van de Meet de hond in de pot. Dennis Bouten; een mens met een
spijsvertering waar een varken jaloers op zou zijn. Op het moment dat hij aanschoof aan de
tafel was helaas alle saus al op. Een bezoek aan de plaatselijke campingwinkel bood uitkomst.
Pure, rode pastasaus inclusief gemalen brokjes vlees. Met warme spaghetti geen enkel
probleem om de pastasaus koud over het eten heen te gooien en zonder het te vermalen naar
binnen te laten glijden.
 
Nadat iedereen hiervan was bekomen, werd er door het merendeel getracht om even een uiltje
te knappen waar anderen ervoor kozen om even een biertje te doen. Dat de commissie zich
ondertussen weer in de keuken stond uit te sloven verdient zeker nog even de vermelding.
Hulde voor jullie; jullie zitten in mijn hartje.
 
Twaalf uur was het eindelijk zover. De banden opgepompt, verlichting gemonteerd (speciale
dank gaat uit naar Sigma) en natuurlijk de discussies welke kleding gepast zou zijn voor de
omstandigheden van die avond. Het was een zwoele nacht, een nacht die je normaliter niet op
de fiets door zou brengen voor een gehele avond. De stad lieten we zeer snel achter ons en
afgezien van een stootlek van boefje konden wij lekker doorfietsen.
 
De nacht ging als een droom aan ons voorbij en we werden gespaard van de regen. Een mooi
moment, wellicht het mooiste, was het opgaan van de zon terwijl we door de Franse velden
fietsten. Na dit moment begonnen de echte beproevingen. Het zwakke geslacht hield dit
wonderbaarlijk goed vol. Rosanne die ondanks haar knieblessure vrolijk door kon rijden en zelfs
onderweg een sigaret op kon steken, Katja die op de automatische piloot haar tweede editie uit
kon rijden en Karin die van tevoren geen enkele angst had om deze monsterafstand te rijden.
Bij de mannen was de vorm ook nog goed. Ruben wist ons te bemoedigen met zijn mascotte,
afgetrainde en pezige lijf en natuurlijk zijn tomeloze energie, Dennis met zijn constante tred en
gassen, Leo met zijn vermogen om de groep in toom te houden en op de veiligheid te letten,
Bas met zijn jonge honden energie en Nol als een leider in de dop met zijn kwaliteiten om de
groep bij elkaar te houden en tevens als gangmaker te fungeren.
 
Met het invallen van de ochtend nam ook de regen toe en er werd besloten om een stop te
maken in een feeeriek dorpje. Dat de vrouw die ons meenam naar haar cafe niet wist dat er een
heel bataljon natte wielrenners in het cafe zou stormen, bleek later een minder goed uitgepakte
keuze. Wij zijn in ieder geval nog heel blij met de geboden hulp.
 
Op dit moment van de wedstrijd bleken ook onze begeleiders weer van een onschatbare
waarde. Michele ging zelfs zo ver dat ze zich als een moeder voor ons voelde, Robbert voelde
zich een vaderfiguur (ik hou ook van jou Robbert), Leonard wist ons tijdens de rit perfect de
weg te wijzen en Martijn was helemaal in zijn element achter het stuur (later was de energie wel
redelijk op). Naomi was ondertussen al naar Tilburg vertrokken vanuit Parijs om onze aankomst
te regelen.
 
Één rotonde gooide roet in het eten; the green machine, Dennis, ging bij het nemen van de
bocht onderuit en nam hierbij ook Leo mee die in zijn kielzog zat. Afgezien van kleine schade
aan de fiets van Dennis gelukkig zonder erg. De pastasalade die na dit ongelukje werd
genuttigd werd gretig naar binnen geharkt.
 
De dag vorderde en de afstand naar Tilburg werd gestaag minder. Dipjes volgden elkaar op
maar de groep bleef perfect als één pact rijden en iedereen kon goed meekomen. Oerinstincten
kwamen wel steeds meer naar boven maar dat mocht de pret niet drukken. Zon en regen
wisselden elkaar af en met de bordjes van Tilburg in het zicht hield de laatste zich gelukkig
afwezig.
 
Een krachtinspanning met het sprintje naar Goirle was het laatste wapenfeit en na een, lange,
fotosessie waren we dan eindelijk klaar om verder richting het thuisfront af te reizen. Hier
wachtte ons een geweldig onthaal met veel familie en vrienden. Dit voelde als een warm bad
ondanks de verregende kleding. Na de champagne was het tijd voor de sterke verhalen en het
werkelijke genieten.
 
Dank commissie en sponsoren voor de goede organisatie. Blade Bikes voor het uitlenen van
de bedrijfsbus en de goede voeding onderweg, Café Bolle voor het mooie onthaal en de goede
maaltijd voor renners, familie en vrienden, Sigma voor het verschaffen van de goede verlichting
onderweg (dit heeft levens gered) en Michele, Naomi, Bas, Dennis, Jeff, Martijn, Robbert en
Leonhard voor jullie organisatie en support.

Op naar de volgende editie! (ik pas)