Metier Fedde Meesters wint OTK veldrijden

Een frietje stoofvlees en een broodje kroket als avondeten. Om vervolgens met Thomas wat biertjes te drinken. Dat was mijn voorbereiding voor het Open Tilburgs Kampioenschap. Na wat aandringen van Jeroen en andere Meetleden had ik me toch laten overhalen om deel te nemen. Natuurlijk wel op de voor mij zo vertrouwde mountainbike, want ik wist dat ik op een crosser bij voorbaat veldvulling zou zijn.Hoewel in eerste instantie geroepen werd dat de baan deels bevroren zou zijn, bleek de ondergrond toch wel redelijk drassig bij de start. Niet zo erg als bij het OTK 2014, maar er zaten wat uitdagende stukken in. De commissie had in overleg met TWC Pijnenburg een mooie uitdagende cross uitgezet, welke voor mij als mountainbiker wat punten gaven waarop ik dacht wel het verschil te kunnen maken. Ik noem als voorbeeld drie heuveltjes vlak achter elkaar en tweetal step-ups met een scherp bochtje.

Bij de start had ik een gevoel van, we zien het wel. Met een aantal sterke deelnemers en een verder gevarieerd deelnemersveld wist ik niet precies wat ik verwachten moest. Met de voorgaande avond nog in de gedachten, aangevuld met een grotendeels, maar helaas nog niet volledige herstelde, knieblessure dacht ik zelf ook niet in topconditie te zijn.

De start: De start ging goed! Na een goed wiel gevonden te hebben vond ik mijzelf na de eerste paar bochten terug in de top 6-7. Ik zag clubmaat Jeroen op kop wegrijden, mooi! Na de eerste ronde kakte ik zelf wat in en viel ik een paar plaatsen terug. Herpakken! Daarna door uitvallers en het terugvinden van een lekker tempo merkte ik dat ik weer naar voor aan het rijden was. Opeens realiseerde ik me dat ik op de derde plek lag, met zicht op de leiding!

Toen de omroeper verkondigde dat er nog twee ronden te rijden waren, bedacht ik me dat een podium goed mogelijk was. Kom, nog even een tandje erbij! En voordat ik het wist reed ik naar de kop toe. Hierbij aangekomen maakte de in de tweede positie liggende deelnemer een misstap op de trap, waardoor deze eigenlijk direct uit de strijd was. Ik heb hem in ieder geval niet meer gezien. Ik lag tweede!

De laatste ronde ging in, en ik merkte dat ik me goed voelde. Of in ieder geval, goed genoeg een poging te doen voor de eerste plaats. De eerste inhaalpoging faalde, maar was wel machtig mooi: schouder tegen schouder door het gras jagen. Een hernieuwde poging was wel succesvol, ik lag eerste! Toen realiseerde ik me dat ik niet de enige was die nog wat energie had gevonden. De renner in derde positie maakte gestaag tijd goed en liep op mij in.

Door nog even de laatste energie te vinden kon ik uiteindelijk toch als eerste de finish bereiken. Ik realiseerde het me maar half. De finishfoto gemaakt door Daan was prachtig. De vreugde op de gezichten van Nol en Bianca, heel gaaf om te zien. Ook de felicitaties achteraf, op Facebook en Strava deden me goed. Ik heb mijn eerste wedstrijd, voor mij net zo onverwacht als vele anderen (“Je maakt een grapje?”), gewonnen! Martijn had vooraf gekscherend gezegd dat als ik won ik een kratje bier kreeg, dus deze zal ik binnenkort goed laten smaken. Tot volgend jaar, ik zal er zijn!

Fedde Meesters